|
หมดทางเลือก คือหนทางสร้างความพยายาม
บางทีระยะเวลาที่เธอเดินขึ้นไปยังเขาลูกหนึ่ง อาจเร็วกว่าที่เธอวิ่งขึ้นลงเขาหลายลูกก็ได้
คนบางคนวางแผนชีวิตตัวเองไว้หลายทาง
จริง ๆ แล้วฉันก็คิดว่าเป็นสิ่งดี เพราะเป็นการป้องกันความผิดหวังจากอันใดอันหนึ่ง
จะได้ไม่บอบช้ำนัก...เพราะยังมีสำรองอันดับหนึ่ง อันดับสอง
แต่ก็กลายเป็นว่า...เมื่อบางคนสร้างทางเลือกให้ตัวเองมากมาย
ทำสิ่งนี้ได้พักหนึ่ง...ยาก...ก็ล้มเลิก
ทำสิ่งนั้นได้หน่อย...กว่าจะสำเร็จใช้เวลานานไป เสียเวลา...ไปทำอย่างอื่นดีกว่า
เลยทำโน่นนิด...นี่หน่อย...กลายเป็นคนจับจด ไม่พยายามอย่างจริงจังซักอย่าง
อาจเพราะเขายังมีตัวเลือกอื่นอีกมาก...
เหมือนตัวเองมีความสามารถหลายอย่าง ทำนี่ไม่ได้...ก็ทำโน่นซะ...อะไรยาก ๆ ...ก็อย่าไปทำมันซะ
เลยไม่ได้ดีซะอย่าง...เพราะมัวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เผลอ ๆ สิ่งที่ทำได้นานที่สุด...ง่ายที่สุด...
อาจะไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุขก็ได้ ของยาก...เมื่อได้มันมามักเป็นสิ่งหอมหวาน
และกินได้นานเสมอ...แต่ช้า...กว่าจะได้กิน
หากเธอเป็นอย่างนี้...ลองตัดทางเลือกให้ตัวเองซะบ้าง
เลือกสร้างความฝัน...ที่ใกล้ตัวเธอ และเธอคิดว่าจะใช้ชีวิตกับมันได้นานที่สุด
และมุ่งมั่นทำสิ่งนั้นสิ่งเดียวให้เชี่ยวชาญ ค่อย ๆ ไต่...ค่อย ๆ ก้าวอย่างช้า ๆ..และมั่นคง
บางทีระยะเวลาที่เธอเดินขึ้นไปยังภูเขาลูกหนึ่ง อาจเร็วกว่าที่เธอวิ่งขึ้นวิ่งลงเขาหลายลูก
ฉันสร้างเงื่อนไขให้ตัวเองมาตลอดว่า...
ฉันมีชีวิตขึ้นมาเพื่อประกอบอาชีพที่เกี่ยวข้องกับตัวหนังสือเท่านั้น
ฉันเกิดมาเพื่อมัน...ฉันเลือกให้เป็นความฝันเดียว จบนี้ จบกัน ไมคิดทำอย่างอื่นอีก
แต่นั้นหมายถึงว่า... ฉันพบแล้วว่าชีวิตฉันต้องการมัน...และฉันทำมันได้จริง ๆ
ฉันจึงเลือกที่จะเดินทางขึ้นหิมาลัยด้วยมือเปล่า พกแค่เมล็ดถั่วในหัว
ฉันเดินมานานพอดูทีเดียว..จะเลิกก็หลายครั้ง...มันง่ายซะที่ไหน...ทุรกันดารสุดขีดเลยล่ะ
แต่ฉันโชคดีที่เป็นโรคกลัวความสูง เลยไม่กล้ามองกลับหลง...เดินหน้าอย่างเดียว..
ฉันมีความฝัน.. เป็นของหวานที่ให้ความอบอุ่นในยามหนาว...เป็นผ้าห่มชั้นดี
ฉันว่าฉันกำลังจะขึ้นถึงยอดเขาแล้วนะ
แม้ใครบางคนจะนั่งคอปเตอร์ไปโผล่บนนั้นแล้ว แต่ฉันไม่คิดจะแข่งกับใครหรอก
ความภูมิใจของฉัน .... มันอยู่ที่รอยเท้านับแสนก้าวที่ฉันย่ำมาต่างหาก
(คัดมาจากหนังสือ Life lotion โดย ว.แหวน)
|
