จากหนังสือ พลังแห่งชีวิต_พ่อ
การขนย้ายสารพัดสมบัติของลูก ๆ ที่อายุตั้งแต่ 3-9 ปีมาใส่รถนั้น
ไม่ใช่เรื่องสนุกสำหรับผมเลยแม้แต่น้อย แต่ผมก็ทำปาฏิหาริย์นี้ได้ตรงตามกำหนดเวลาพอดี
คือเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ทีเดียว บัดนี้วันหยุดพักผ่อนของเราที่ทะเสลาบมิชิแกนสิ้นสุดแล้ว
ผมกลับไปที่กระท่อม เห็นอีวี่ภรรยาของผมกำลังกวาดทรายเม็ดสุดท้ายออกจากพื้น
หกโมงครึ่งแล้วจ้ะ ได้เวลาไปแล้ว ผมบอก เด็ก ๆ ไปไหนกัน
อีวี่เก็บไม้กวาด ฉันปล่อยให้แกไปวิ่งเล่นที่ริมทะเลสาบเป็นครั้งสุดท้ายค่ะ
ผมส่ายหน้า รู้สึกหงุดหงิดที่แผนการที่กำหนดเวลาไว้อย่างดีต้องมาล่าออกไป
จะสู้อุตส่าห์ ตื่นตั้งแต่ฟ้าสางไปทำไม ถ้าไม่ได้ออกเดินทางก่อนที่รถจะเริ่มติดสาหัส
อีกอย่าง เด็ก ๆ ก็ใช้เวลาสนุกสนานกันมาตลอด 2 อาทิตย์เต็ม ๆ แล้ว
ทั้งเล่นก่อปราสาททราย เดินเก็บหินสวย ๆ ทะเลสาบเป็นกิโล ๆ
วันนี้ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งสบาย ๆ ในรถ จะหลับก็ยังได้
มีแต่ผมเท่านั้น ที่ต้องตะลุยขับรถทางไกลกลับบ้านอยู่คนเดียว
ผมเดินก้าวยาว ๆ ผ่านระเบียงออกมาที่ประตู
จากตรงนี้ มองข้ามแนวสันทรายไป ผมเห็นลูก ๆ
ทั้งสี่คนเล่นกันอยู่ตรงริมทะเลสาบ แกถอดรองเท้าเดินเขย่งลงไปในน้ำ
คอยเล่นหลบคลื่น หัวเราะกันสนุกสนาน แข่งกันว่าใครจะเดินลงไปในทะเลสาบได้ลึกกว่ากัน
โดยไม่ให้เสื้อผ้าเปียก นั้นยิ่งทำให้ผมโมโหหนักขึ้นไปอีก
เพราะเสื้อผ้าแห้งผมเก็บใส่รถไปหมดแล้ว
และพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ตรงส่วนไหนของกระโปรงรถที่มีของยัดอยู่เต็มไปหมดแล้ว
ผมยกมือขึ้นป้องปากด้วยท่าทางแข็งกร้าวราวกับนายทหารใหญ่
ตั้งใจจะตะโกนสั่งให้ลูก ๆ เดินกลับมาขึ้นรถเสียตอนนั้นในทันที
แต่คำพูดเหล่านั้นก็พลันชะงักติดอยู่ตรงริมฝีปาก
ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ทอแสงสีทองอาบไล้ร่างเล็ก ๆ ที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน
สำหรับเด็ก ๆ แล้ว พวกเขาเหลือเวลาเพียงน้อยนิดนี้เท่านั้นที่จะดูดซับความสนุกสนาน
จากแสงแดด ผืนน้ำและท้องฟ้าให้ได้จนถึงที่สุด
ยิ่งผมเฝ้ามอง ฉากเบื้องหน้าก็ยิ่งทอแสงรัศมีอันแสนวิเศษ
ช่วงเวลาแบบนี้คงไม่ได้เกิดให้เห็นกันง่าย ๆ อีกแล้ว
ชีวิตหลังจากนี้หนึ่งปี หรือจะอีกสัก 10 ปี จะเปลี่ยนไปอย่างไร
หรือสำหรับผม วินาทีนี้เท่านั้น คือ ปัจจุบันที่แท้
ภาพหาดทรายสีทองของเด็ก ๆ ลูกน้อยของผม
แสงแดดที่ต้องเรือนผมเป็นประกาย เสียงหัวเราะสดใส
สอดประสานทำนองของสายลมและเกลียวคลื่นดูกลมกลืน
ทำไมนะ ผมถามตัวเอง นี่ผมตั้งใจจะออกเดินทางตอนหกโมงครึ่งให้ได้
จนต้องผลุนผลันออกมาจากกระท่อมเพื่อมาตะโกนใส่ลูกแบบนี้เลยหรือ
เอาเข้าจริง ผมก็ไม่เห็นต้องออกแต่เช้าเพื่อไปแข่งกับใครที่ไหน
ถึงจะขับไปถึงโรงแรมที่พักช้าไปสักครึ่งชั่วโมงก็คงไม่ได้ทำให้ใครเดือนร้อน
ผมกำลังสอนให้ลูกรู้จักวินัยหรือกำลังระบายอารมณ์ใส่ลูกกันแน่
เพราะรู้ว่าตัวเองต้องขับรถเหนื่อยอีกตลอดทั้งวัน
ถ้าผม จรรโลง ความทรงจำในวัยเด็กให้ลูกแค่นี้ไม่ได้
ผมจะกลับไปพูดกับลูก ๆ เหมือนเดิมได้อย่างไร ทั้งในตอนนี้และในอนาคต
ลูกสาวคนโตของผมโบกมือเรียกให้ไปหาที่ชายน้ำเบื้องล่าง
ลูก ๆ คนอื่นพลอยกวักมือเรียกตามไปด้วย พวกแกร้องเรียกให้อีวี่และผมไปเล่นสนุกด้วยกัน
ผมลังเลเพียงแค่อึดใจ แล้วก็วิ่งกลับเข้าไปในกระท่อมคว้าข้อมือภรรยาผม
วิ่งไถลลงไปตามเนินทราย เตะรองเท้าเราทิ้งไป
เรากล้าหาญชัยถึงขนาดลุยน้ำแซงหน้าลูก ๆ ไปอย่างสนุกสนาน
อีวี่ดึงชายกระโปรงขึ้น ผมม้วนขากางเกงขึ้น อีวี่ลื่นล้มลงไปในน้ำพลางจงใจลากผมติดลงไปด้วย
หลายปีต่อมา ผมยังรู้สึกเป็นสุขในหัวใจ เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะของลูก ๆ ในวันนั้น
เราสนุกกันมากเหลือเกิน ทุกครั้งยามที่ลูก ๆ คุยอวดกันถึงความทรงจำที่ประทับใจที่สุด
ช่วงเวลานั้น แม้จะผ่านพ้นไปนานแสนนานแล้ว
...ก็นับคงเป็นความทรงจำที่ล้ำค่าสำหรับทุกคน
แกรแฮม พอร์เตอร์
