...หนูทำได้...

จากหนังสือ พลังแห่งชีวิต_พ่อ

 

คุณไม่อาจเรียนรู้ที่จะแข็งแกร่ง อดทน และกล้าหาญ หากมีแต่เรื่องดี ๆ เกิดขึ้นกับคุณ
                                                                                                       .............แมรี่ เทย์เลอร์ มัวร์
 

หลายปีก่อนแพทย์วินิจฉัยว่า พ่อมีอาการทางหัวใจขั้นสุดท้าย
พ่อถูกบังคับให้นอนเฉย ๆ และทำงานประจำเหมือนเดิมไม่ได้อีก
อาการพ่อดีอยู่พักหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ป่วยจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลอีก
พ่ออยากจะหาอะไรทำ เพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจนเกินไป
พ่อจึงตัดสินใจไปสมัครเป็นอาสาสมัครที่โรงพยาบาลเด็กในเมือง
พ่อเป็นคนรักเด็ก งานนี้จึงเหมาะกับพ่อที่สุด
พ่อเลือกทำงานกับเด็กที่ป่วยในระยะสุดท้าย และเด็กที่อาการหนัก
พ่อจะเข้าไปคุย เล่น และวาดรูปทำงานศิลปะกับเด็ก ๆ
บางครั้งถ้าเด็กคนไหนจากไป พ่อก็จะบอกกับพ่อแม่ของเด็กที่กำลังเศร้าโศกว่า
ไม่ช้าพ่อก็จะได้ไปอยู่กับลูก ๆ ของพวกเขาบนสวรรค์
และถ้าวันนั้นมาถึง พ่อก็จะช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้จนกว่าพวกเขาจะมาอยู่กับลูกเอง
 

พ่อมักจะถามพ่อแม่เด็กด้วยว่า
อยากจะฝากอะไรให้เขาไปบอกลูก ๆ บนสวรรค์ด้วยไหม
คำปลอบใจของพ่อดูเหมือนจะช่วยให้บรรดาพ่อแม่บรรเทาความเศร้าโศกได้

มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งป่วยเป็นโรคที่จะพบได้น้อยมาก
และจะมีอาการเป็้นอัมพาตตังแต่คอลงมา
ฉันไม่รู้ชื่อโรค และไม่รู้ว่า อาการของโรคจะเป็นอย่างไรต่อไป
สำหรับเด็กหญิงอายุประมาณ 8 หรือ 9 ขวบ
ฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก แกทำอะไรไม่ได้เลยและซึมเศร้ามาก
พ่อจึงตัดสินใจจะช่วยเธอ
 

พ่อเริ่มไปเยี่ยมเธอที่ห้อง เอาสี พู่กัน และกระดาษไปให้
พ่อตั้งกระดาษพิงไว้ เอาปากคาบพู่กัน และเริ่มวาดรูป
พ่อไม่ได้ใช้มือเลย ขยับเพียงศีรษะเท่านั้น พ่อไปเยี่ยมเธอบ่อยเท่าที่จะไปได้
และจะคอยไปวาดรูปให้เธอดู สักพักพ่อก็ถามเธอว่า “เห็นไหมว่าหนูทำอะไรก็ได้ ถ้าหนูตั้งใจที่จะทำ”
แล้วเธอก็เริ่มใช้ปากวาดรูป จนเธอกับพ่อเป็นเพื่อนกัน

ไม่นานหลังจากนั้ัน หมออนุญาตให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กลับบ้านได้
เพราะดูท่าทีแล้ว คุณหมอเองก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้มากกว่านี้
พ่อเองก็ไม่ได้ไปที่โรงพยาบาลพักใหญ่ เพราะล้มป่วยลงเหมือนกัน
ไม่นานหลังจากที่พ่อฟื้นตัวและกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเด็กอีก
ตอนที่พ่อกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ในห้องโถงโรงพยาบาล
พ่อสังเกตเห็นประตูหน้าเปิดออก
แล้วเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนที่เคยเป็นอัมพาตก็วิ่งรี่เข้ามาหาพ่อ
เพียงแต่ครั้งนี้เธอ “วิ่ง” มา เธอวิ่งตรงไปหาพ่อและกอดพ่อแน่น
เธอยื่นภาพวาดที่เธอใช้มือวาดให้พ่อภาพหนึ่ง ใต้ภาพเขียนว่า “ขอบคุณที่ช่วยให้หนูเดินได้ค่ะ”
 

พ่อจะร้องไห้ทุกครั้งที่เล่าเรื้องนี้ให้เราฟัง
และเราก็พลอยร้องไห้ไปด้วย
พ่อบอกว่า บางครั้งความรักก็มีอานุภาพมากกกว่าหมอ
แล้วพ่อของฉัน ซึ่งมีอันต้องจากไปหลังจากที่เด็กหญิงเล็ก ๆ คนนั้น
เอารูปวาดมามอบให้เพียง 2-3 เดือน ...ก็รักเด็กทุกคนในโรงพยาบาล
 

ทิน่า คาร์แร็ตติ

 

ก่อนหน้านี้ / หน้าถัดไป

อ่านทั้งหมด

บ้าน
ครอบครัว

ศรัทธา
ความหวัง

มิตรภาพ
การแบ่งปัน

มากกว่ารัก
กำลังใจ

สติ
สร้างสัีนติ

กล้าก้าว
เติมฝัน