จากหนังสือ พลังแห่งชีวิต_พ่อ
ไม่สำคัญว่า พ่อของฉันเป็นใคร สำคัญอยู่ที่ฉันยังจำพ่อได้...เท่านั้น ........................แอนน์ เซ็กสตัน
แอมเบอร์เพิ่งรู้ว่า การนอนบนพื้นสนามหญ้าสีเขียวมรกตที่เพิ่งตัดใหม่ ๆ ช่างสดชื่น
และเงียบสงบจริง ๆ กลิ่มหอมจากผืนหญ้าที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ
ทำให้ใจของแอมเบอร์หวนกลับไปคิดถึงเมื่อตอนที่เธออายุได้ 4 ขวบ
เธอนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้า จ้องมองผืนฟ้าสีฟ้านุ่ม ๆ เธอกับพ่อจะชอบมองเมฆเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ
และพ่อจะชอบบอกว่าเมฆพวกนั้นเหมือนช้างทุกก้อน
ถึงตอนนั้น จักจั่นจะขับขานดนตรีแห่งฤดูร้อน
แม้อากาศจะแสนร้อน แต่อากาศที่ชื่นฉ่ำบริเวณสนามหญาหลังบ้าน
ก็ช่วยให้ความเย็นสบายแก่แอมเบอร์และพ่อได้เสมอ
ทุกครั้งเมื่อนึกถึงฤดูร้อนในวัยเยาว์
แอมเบอร์จะชอบนึกถึงสนามหญ้า แตงโม ไอศกรีมแท่ง
สระน้ำพลาสติก หัวฉีดรดสนาม ท้องฟ้าใส น้ำสะอาด และผืนหญ้าสีเขียวสด
แอบเบอร์ ละจากห้วงภวังค์และเดินมาเปิดประตู
รู้สึกว่าช่วงหลัง ๆ มานี้ใจเธอมักจะประหวัดคิดถึงความทรงจำที่สนามหญ้าหลังบ้านกับพ่อของเธอ
เมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมาบ่อยเหลือเกิน
พ่อจากเธอไปเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ตอนที่เธออายุได้ 5 ขวบพอดี
หมอบอกว่าพ่อป่วยเป็นโรคมะเร็งในฤดูร้อนปีนั้น แต่ไม่ยอมบอกให้แอมเบอร์รู้
เพราะไม่อยากทำลายช่วง 2-3 สัปดาห์ สุดท้ายที่พ่อจะได้อยู่กับเธอ
พักหลังมานี้ แอมเบอร์คิดถึงพ่อมาก พ่ออายุครบ 45 เมื่ออังคารที่ผ่านมา
ถึงพ่อจะตายไปตอนที่เธอยังเล็กอยู่ แต่เธอก็ยังจำทุกอย่างได้ดี
รอยยิ้มกว้างของพ่อ ผิวของพ่อที่ออกจะดูคล้ำ นิด ๆ เสียงหัวเราะสดใสที่ชวนสบายใจ
เธอรักทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อ และรู้ว่าเธอคือลูกสาวของพ่อจริง ๆ
แอมเบอร์วางของลงบนโต๊ะทำงานของแม่ และเริ่มทำการบ้านวิชาประวัติศาสตร์ของเธอ
20 นาทีผ่านไป เธอบิดขี้เกียจและกวาดตามองไปรอบๆ
คิดว่าจะหากบมาเหลาดินสอสักหน่อย เธอรื้อลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวเก่าทุกชั้น
แล้วก็ไปสะดุดกับสมุดสีฟ้าปอน ๆ เล่มหนึ่งบนกองหนังสือ
เธอลูบปกหนังสือด้วยมือที่สั่นเทา และกลั้นใจเปิดสมุดออกดู
ตัวหนังสือหวัด ๆ สีดำมีข้อความดังนี้
26 กรกฎาคม 2534
.
ฉันยังไม่ได้บอกข่าวให้นางฟ้าตัวน้อยรู้เลย
ทุกครั้งที่เห็นดวงตาใส ๆ ของลูก ฉันเป็นต้องนึกหาคำพูดไม่ออกทุกที
ฉันคงต้องคิดถึงแกมากฉันรู้ ฉันอยากจะอยู่ดูแลแกต่อไปเรื่อย ๆ
เราสองคนเหมือนกันมาก ฉันสวดขอพรกับพระเจ้าทุกวัน
ให้ลูกสุขภาพเข็งแรง และงดงามอย่างที่เธอเป็น และจะคอยเฝ้าดูเธอข้างบนนั้น
เมื่อตอนที่ฉันจากโลกนี้ไป ฉันคงคิดถึงวันเวลาของเราสองคนที่สนามหญ้าหลังบ้านจนแทบขาดใจ
แต่ฉันก็จะรอ รอวันที่ฉันกับลูกจะได้กลับมาเล่นด้วยกันอีกครั้ง ณ ที่สวรรค์เบื้องบน
แอมเบอร์วางสมุดลง เธอไม่จำเป็นต้องอ่านต่อไป
น้ำตาเธอระรื้นชึ้นมาอย่างเงียบ ๆ อาจเป็นเพราะความเศร้าส่วนหนึ่ง
และคงเป็นเพราะความสุขด้วยอีกส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งที่สำคัญก็คือ
ต้นฟางหญ้าเล็ก ๆ ที่หล่นมาจากหนังสือและสัมผัสเธอที่กลางฝ่ามืออันสั่นเทานั้น
อะเนเลียด ไอแซค
