สายลมอ่อน ๆ พัดปอยผมสีขาวของคุณยายผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกหวายโบราณ
แว่นสายตาของเธอร่นมาอยู่ตรงปลายจมูก ขณะที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานเย็บปักถักร้อย
ข้างตัวเธอมีหลานสาววัยรุ่นผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วย เธอประดุจดอกไม้ที่เพิ่งจะแรกแย้ม
ทันใดนั้นเธอก็โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยว่า
คุยยายคะ ทำไมเราจึงหารักแท้ ได้ยากเย็นนักคะ
หญิงชราผู้มีดวงหน้าอารีผู้นี้เงยหน้าขึ้นมาจากงานเย็บปัก
ลูบศีรษะหลานสาวอย่างรักใคร่ สักครู่หนึ่งเด็กสาวกระเถิบเข้าไปใกล้พร้อมกับนอนหนุนตักคุณยาย
ฟังนะ ยายจะเล่าอะไรให้หนูฟัง...
รักแท้ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เมื่อหลายศตวรรษก่อน ขณะที่โลกเรายังอ่อนวัยกว่านี้ รักแท้ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง
มนุษย์สามารถเป็นเจ้าของมันได้ด้วยการเรียกหา จึงมองไม่เห็นคุณค่าของรักแท้
เมื่อเป็นดังนี้ พระผู้เป็นเจ้าจึงตัดสินใจที่จะเก็บรักแท้เอาไว้
คุณยายหันมาส่งยิ้มและลูบผมนุ่ม ๆ ของหลานสาวอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวต่อไปว่า...
พระผู้เป็นเจ้าขอให้นางฟ้าสองตนช่วยเก็บรักษารักแท้
แรกทีเดียวนางฟ้าได้ฝังรักแท้ไว้ในดิน แต่มนุษย์ก็ขุดมันออกมาได้อย่างง่ายดาย
ต่อมาพวกเธอจึงนำรักแท้ไปเก็บไว้บนภูเขาที่สูงที่สุด แต่ผู้คนก็พากันปีนป่ายไปจนถึงยอดเขานั้น...
นางฟ้าจึงนำไปไว้ได้ท้องทะเลลึก แต่มนุษย์ก็ยังดำดิ่งสู่ก้นทะเลแล้วนำรักแท้กลับคืนมาอีกจนได้
คุณยายคะ... รักแท้ก็ยังหากันได้ง่าย ๆ อยู่ดีนี่คะ หลานสาววิพากษ์
...เพราะมนุษย์ก็จะขุด ปีน และว่ายน้ำ...
ในที่สุดนางฟ้าจึงตกลงใจที่จะเก็บรักแท้ไว้ในหัวใจมนุษย์...
นับจากนั้นผู้คนต่างก็มีปัญหาในการติดตามหารักแท้...
เพราะว่าพวกเขาจะพากันมองหามันในทุกหนทุกแห่ง
ยกเว้นที่เดียว... ที่ซึ่งควรจะเก็บมันไว้
นั่นคือ ...ตรงหัวใจ คุณยายกล่าวในที่สุด
 |
|
